Camino Benjamin & Christiaan Dag 2

De eerste stappen over Spaanse wegen

Donderdag 23 april 2026, O Porriño, Spanje

Een rustige nacht voor de mannen, geen gesnurk dus fris maar enigszins gespannen de rugzakken omgedaan. Wat gaat het worden, hoe zal het gaan?

Vanuit het appartement bijna zo het fort in en dat geeft onmiddellijk afleiding gevolgd door de brug met in het midden de grens en voor je het weet zijn we in Spanje.
Klimmend door Tuï staan we voor een nog gesloten kathedraal die pas om 10.45 uur open gaat, dus geen stempel.
Op zoek naar een restaurant komen we uit bij de promenade en daar is er al wel 1 open, met handen en voeten de bestelling doorgegeven en zo hadden we onze 1ste tostados met sumo.
De zon scheen al lekker en het zou een prachtige wandeldag worden, in laagjes ging de kleding uit totdat het t-shirt overbleef, het was gewoon warm!
Voor Benjamin is alles nieuw en hoewel hij lopen nooit leuk vond is hij nu helemaal in zijn element. Stempels vragen waar het kan en kletsen tot je oren er van suizen, heerlijk!
Hoewel het voor mij nu de 3e keer is dat ik deze route loop staat mij niet alles zo fris meer voor de geest en wordt ik meermaals verrast door de omgeving.
Tuī uit werden we begeleid door een symfonie van kikkergeluiden hoe mooi is dat.
Hoewel pas de 1ste dag nu al toch een aantal keer dezelfde mensen tegengekomen en dat is leuk. Natuurlijk nog leuker wordt het, voor mij, als er naar de leeftijd van "mijn zoons" gevraagd wordt, en dan wordt er ook nu weer vol bewondering naar de jongens gekeken.
De route verliep prima en ook de afgeleide route was weer mooi en nog beter werd het toen ik op advies van Mieke Schrieks onder de snelweg meteen langs de rivier bleef lopen om zo door de de groene long van O Porrino te lopen.
De albergue was snel gevonden en in een nog stille herberg werden we vriendelijk ontvangen.
De bedden die we toegewezen krijgen zijn gelukkig onderop en omdat het nog rustig is bij geen van allen zijn de bovenbedden bezet.
Voordat de telefoons weer bezocht konden worden eerst de boel installeren, bed opmaken, douchen etc.
Rond 18.00 uur naar het centrum van O Porrino gelopen en daar iets gedronken, beetje slenteren en wachten op een restaurant dat open gaat. Zelfs om 19.30 uur waren we de enige in het restaurant waar we konden wachten totdat de chef-kok arriveerde om ons van eten te voorzien. Was trouwens wel een gezellig ding met prima eten, het heet Underground en zeker aan te raden.
Weer in de albergue met de oma's gebeld en natuurlijk met de ouders van B & C die zelf van de mogelijkheid gebruik maakte om er ook even tussen uit te gaan maar alleen gekozen hebben voor het verkeerde plekje in Europa op dit moment, Kreta waar het weer een stuk minder is.
Het is wel weer even wennen aan het regime in een herberg. Bij binnenkomst ligt de 1ste al te slapen en is het licht al uit. Voor ons dus sluipend door de kamer en fluisterend op zaal.
Vandaag dus de 1ste echte wandeldag voor Benjamin & Christiaan en het ging probleemloos maar ook met de jongens samen!

De wereld gaat voorbij aan mij voor 't overgrote stuk,
maar wat ik meemaak onderweg:
kijk, dat is puur geluk.

Nynke Geertsma