Camino Benjamin & Christiaan Dag 3

Vrijdag 24 april 2026, Redondela, Spanje

Wat blijft hangen is het positieve—zelfs met zere voeten.

Deze dag speelde zich af in Spanje, met als bestemming Redondela.

De ochtend begon wat stroef, al lag dat zeker niet aan de nachtrust. De jongens hadden goed geslapen. Dat gold niet voor Vicky, de Brits/Nederlandse pelgrim die we gisteren ontmoetten. In haar/onze slaapzaal lag iemand zo luid te snurken dat ze midden in de nacht haar spullen pakte en naar een andere ruimte verhuisde. Benjamin dacht nog dat ík de boosdoener was, maar gelukkig kon Christiaan mij vrijpleiten—ik heb er zelf niets van gemerkt, en dat zonder oordoppen.

Na een verrassend uitgebreid pelgrimsontbijt maakten we ons klaar voor vertrek. Iedereen was klaar, behalve Benjamin. In plaats van om hulp te vragen, raakte hij gefrustreerd omdat het hem niet lukte om zijn rugzak goed in te pakken. Met wat gemopper heb ik hem natuurlijk geholpen, maar misschien zat daar wel het leermoment van de dag: soms is hulp vragen de snelste weg vooruit.

Rond 9.00 uur vertrokken we als laatsten uit de herberg voor een relatief korte etappe van zo'n 17 kilometer. In O Porriño was het al levendig met mensen op weg naar werk en school. Zodra we weer op de Camino-route zaten, kwamen we bekende pelgrims tegen—gezichten die je onderweg steeds opnieuw ziet.

Buiten de stad, richting Mos, werd het rustiger. Minder verkeer, maar wel vooral verharde wegen. In Mos wilden we stoppen, maar zowel de kerk als het restaurant waren nog dicht. Gelukkig was de gemeentelijke herberg open en dat werd meteen een ontmoetingsplek. Daar namen we onze eerste pauze, met een drankje en een heerlijke tortilla met carne.

Na Mos begon het klimmen. Voor de jongens geen enkel probleem—na de stop leken ze juist extra energie te hebben en vlogen ze als echte klimgeiten omhoog. Het landschap werd heuvelachtig, met mooie uitzichten en regelmatig vliegtuigen van en naar Vigo, een herkenning van onze eigen reis.

Met Redondela al in zicht namen we nog een laatste pauze. Net na het steilste stuk van de dag wist ik nog een bar van een eerdere Camino, waar ik ooit met Valentijn zat. Met de zon die inmiddels flink kracht had, was een verfrissing meer dan welkom.

Onderweg begonnen de kilometers zich toch een beetje te laten voelen: hier en daar een pijntje—voeten, schouders—maar niets dat lang bleef hangen. Rond 14.45 uur kwamen we aan en een kwartier later stonden we al bij het appartement, tegelijk met een Nederlands stel. Binnen wachtten vier opgemaakte bedden.

Zoals altijd eerst installeren, douchen en daarna de praktische zaken. We hadden inmiddels voor drie dagen wasgoed, dus werd het een handwasje. De waslijn hing weer ouderwets dwars door de kamer. Met het raam open droogt het hopelijk tegen morgen.

We moesten wachten op de verhuurder tot 19.00 uur, dus bleven we op de kamer. Voor de jongens geen probleem—de telefoon biedt genoeg vermaak. Na een tijdje schakelden we over op een kaartspel om de tijd door te komen. Na de betaling gingen we de stad in voor een drankje en eten.

Christiaan leidde ons naar een wijnbar waar ook gegeten kon worden. Tot mijn verrassing bleek dit exact dezelfde plek te zijn waar ik vier jaar geleden met Sheila zat. Toeval bestaat blijkbaar toch.

Het bestellen was een uitdaging. Zelfs met Google Translate kwamen we er niet uit. Uiteindelijk hielden we het simpel: "patates, carne en salade—verras ons." Wat we kregen was verrassend én erg lekker. Christiaan merkte droogjes op dat het misschien tijd werd om na acht Camino's toch eens wat Spaans te leren. Punt gemaakt.

Toen we naar buiten gingen was het al donker. Terug in het appartement bleek de was al aardig droog te zijn.

Morgen wacht de etappe naar Pontevedra, zo'n 21 kilometer. Maar eerst: lekker slapen.

Vandaag officieel bijna 17 kilometer gelopen, maar met al het geslenter in de stad zijn het er zeker 20 geworden.