Het is er toch van gekomen!

Ik ben inmiddels met drie van mijn vier kleinzoons op pad geweest. De vierde, Benjamin, zei al van kleins af aan: "Ik ga niet mee wandelen."
Dat verbaasde me niets. Hij liep nog geen 500 meter naar school, alles ging op de fiets en zelfs die kwam nauwelijks buiten Wormer.
Toch heb ik hem nog eens gevraagd om samen de Camino te lopen. Dit keer reageerde hij anders: hij wilde wel, maar alleen als zijn broertje en neefjes meegingen. Prima, zei ik, maar dan moest hij dat zelf regelen met de familie. Gezien het succes van eerdere tochten was het financiële plaatje voor de ouders geen probleem.
Ik begon met de voorbereidingen en boekte een route van de laatste 125 km vanaf Alberguería, vlak voor Ourense op de Via de la Plata—een rustige route die ik nog niet eerder had gelopen. Alles stond gepland in de voorjaarsvakantie, inclusief vluchten.
Maar toen kwamen de eerste barstjes. Mijn "Amsterdammertjes" begonnen te twijfelen en haakten uiteindelijk af. Teleurstelling, bij mij en bij de overgebleven jongens. Wat nu?
Benjamin wilde nog wel met mij mee, mits zijn broer Christiaan meeging. Christiaan twijfelde, maar vond het voor ons allebei zielig als het niet doorging. Dat gaf de doorslag. Opluchting bij mij—want ook Benjamin gun ik deze ervaring.
Inmiddels hadden we al een proefwandeling gedaan in Egmond aan Zee tijdens de Lichtjestocht: 16 km. Hij vond het zó leuk dat hij de volgende dag appte of we ook in Zandvoort konden lopen. Dat hebben we gedaan, en het bevestigde mijn gevoel: hij kan het, en hij vindt het leuk.
De oorspronkelijke plannen heb ik aangepast. We lopen nu de laatste 125 km vanaf Valença op de Camino Português—een route die ik drie jaar geleden met Valentijn heb gelopen. Alles is geboekt. We vliegen via Madrid naar Vigo en reizen door naar Valença. Voor mij wordt het de derde keer op dit traject, dus veel herkenning—zelfs een aantal herbergen waar ik al eerder ben geweest.
We houden het simpel onderweg: geen druk, gewoon lopen. Af en toe iets leuks—een ijsje, een terrasje. Juist dat maakt het voor Benjamin hopelijk een mooie eerste ervaring. Misschien valt ergens onderweg het kwartje en denkt hij: hé… dit is eigenlijk best bijzonder.
Tien dagen voor vertrek hebben we nog een oefentocht gedaan met volle bepakking, rondom Heiloo langs de drie bronnen. Dat is toch even wat anders dan een rugzak met alleen wat boterhammen en drinken. We liepen ruim 19 km, met een frisse wind die ons scherp hield. Benjamin deed het uitstekend. Natuurlijk af en toe een klagerige opmerking—maar dat hoort erbij. Voor Christiaan geldt hetzelfde ook hij heeft er veel zin en het lopen ging prima alleen de volgende dag een beetje last van de enkel. Dat hoort er een beetje bij als je weer na lange tijd een echte wandeling gaat maken.
Ik ga met vertrouwen op pad. En wie weet helpen de kaarsjes die we hebben opgestoken ons onderweg een beetje.