Dag 7 

Camino Benjamin & Christiaan Dag 7

Maandag 27 april 2026, Pedreira, Spanje

Bootje varen naar Padrón en verder lopen

We hebben een onrustige nacht achter de rug. De pelgrims boven ons hadden de boot van 6.45 uur geboekt en vanaf een uur of vier hoorden we al gerommel, gestommel en ritselende rugzakken. Dat ging door tot ongeveer half zeven. Best vermoeiend als je zelf nog probeert te slapen.

Voor vertrek hebben we eerst rustig geluncht en daarna zijn we op tijd naar het vertrekpunt gegaan. Daar stond inmiddels al een flinke groep pelgrims te wachten.

Terwijl we daar stonden, werd ik aangesproken door Petra. Zij volgt onze avonturen via Facebook en vertelde hoe leuk en bijzonder ze het vindt wat wij doen. Daar groeide mijn ego natuurlijk meteen een paar centimeter van. Ik heb nog net geen handtekeningen uitgedeeld… al hoort daar tegenwoordig waarschijnlijk eerder een selfie bij.

Op de boot kwamen we weer allerlei bekende gezichten tegen, onder wie de Amerikaanse Lucia en de Deense Dicte. Zij nodigden ons uit voor een kaartspelletje en daar hoefden de jongens geen seconde over na te denken. Het gevolg was wel dat ze nauwelijks iets van de boottocht hebben meegekregen. Voor een foto op het dek heb ik ze bijna moeten ontvoeren.

Rond half één kwamen we aan in Pontesecures. Het was inmiddels warm en benauwd geworden, dus de eerste kleding laag verdween al snel in de rugzak. Daarna liepen we door richting Padrón.

Daar wachtte helaas een kleine teleurstelling: de kerk was gesloten. Geen kaarsje voor oma dus, en ook de beroemde meerpaal hebben we niet kunnen bekijken. Ondertussen begon Benjamin alweer trek te krijgen, dus zijn we eerst maar gaan lunchen. Vanaf het terras zagen we de complete bootlading pelgrims voorbijtrekken en vloog het "Buen Camino" ons weer om de oren waaronder Lucia & Dicte.

De beroemde Padrón-pepers hebben we dit keer aan ons voorbij laten gaan.

Daarna moesten we nog ongeveer vijftien kilometer lopen naar onze volgende herberg. Door de warmte voelde dat best pittig. Jong en oud — en ik reken mezelf natuurlijk nog steeds tot de oudere jongeren — waren het daar volledig over eens.

Onderweg zijn we nog twee keer gestopt voor een verkoelend drankje en rond vijf uur kwamen we eindelijk aan bij onze bestemming. En wie stapte daar net de herberg uit? Petra! Hoe toevallig en leuk. Zij bleek samen met haar man Hendrik Jan dezelfde herberg geboekt te hebben.

Zoals iedere dag moesten eerst alle praktische zaken geregeld worden voordat de telefoons uit de rugzak mochten verschijnen. Dus: was in de machine, spullen op orde en zorgen dat we morgen weer frisse kleding hebben. Gelukkig hebben ze hier ook wasdrogers dus voor €8.00 was alles weer schoon en droog

Toen alles draaide en geregeld was, werd het tijd voor een welverdiend biertje. Petra en Hendrik Jan nodigden me uit om bij hen aan te schuiven en uiteindelijk brachten we de rest van de avond gezellig samen door.

Later kwamen ook Christiaan en Benjamin erbij en met z'n allen genoten we van een heerlijke hamburger.

Dit zijn precies de momenten die een camino zo bijzonder maken. Je ontmoet mensen die je in het dagelijks leven waarschijnlijk nooit was tegengekomen, maar met wie je toch meteen leuke gesprekken hebt. Verhalen delen, ervaringen uitwisselen en elkaar tips geven — het zijn vaak vluchtige ontmoetingen, maar ze maken de reis onvergetelijk.

Je loopt en denkt: waarheen, waarom,
maar ergens wordt het antwoord stom.
Niet alles vraagt om een besluit —
soms wandelt enkel twijfel uit.